Jedna ze starszych ras kota domowego, zaliczana do grupy długowłosych. Jest to najpopularniejsza na świecie rasa kota. W Europie pojawiła się w XVII wieku.

Koty perskie są rasą najdłużej poddawaną wpływowi człowieka, ponieważ już w XVw. na europejskich dworach książęcych należało do dobrego tonu trzymanie "kota angorskiego". Początkowo selekcja cech w obrębie tej rasy ukierunkowana była na ulepszanie jakości i długości futra. Później zaczęto zmieniać kształt głowy i budowę reszty ciała. Chociaż standard hodowlany kota perskiego przez wiele lat się nie zmienił, to jednak koty perskie odpowiadające dzisiejszym standardom różnią się od swoich przodków z lat 50. i 60.

Koty perskie są spokojne, miłe i łagodne, o zrównoważonym temperamencie, idealnie nadające się do trzymania w mieszkaniu. Lubią pieszczoty i zabawy.

Budowa krępa.Kończyny silne.Głowa duża, masywna, szeroka, czoło wypukłe, policzki pełne, broda dobrze rozwinięta. Nos mały, szeroki, z tzw. stopem. Ogon puszysty na całej długości. Średna długość sierści ok.10 cm. Wewnątrz ucha a także między opuszkami palców wszystkich łap powinien znajdować się pędzelek sierści. Kolejną charakterystyczną cechą kota perskiego jest tzw.kryza, którą tworzy gęsta i dłuższa sierść od uszu wokół brody.

Rozmaite odmiany barwne (czarna, biała, ruda, niebieska, kremowa i inne). Również kolor oczu może być różny: niebieski, pomarańczowy lub mieszany (jedno niebieskie drugie pomarańczowe). Najpopularniejsze odmiany barwne:
* kot perski kremowy;
* kot perski biały;
* kot perski czarny;
* kot perski liliowy;
* kot perski czekoladowy;
* kot perski niebieski;
* kot perski rudy;
* kot perski dymny;
* kot perski kemeo;
* kot perski szynszylowy;
* kot perski srebrzysty - cieniowany;
* kot perski złocisty;
* kot perski tabby;

Istnieją również odmiany dwukolorowe i trójokolorowe np. szylkretowo-biały, niebiesko-kremowy i tzw. colourpointy (z kolorowymi oznakami).