Maine Coon to rasa kotów pochodzących z Ameryki Północnej. Koty rasy Maine Coon wyróżnia wielkość (są jednymi z największych kotów domowych), inteligencja i żywiołowość.

Przodkowie rasy zostali sprowadzeni z Europy do Ameryki Północnej przez pierwszych osadników w XVI i XVII wieku. Europejskie koty przystosowały się do surowych zim w Nowej Anglii i poprzez naturalną selekcję rozwinęła się rasa dużych, dobrze zbudowanych kotów z grubym, wodoodpornym futrem. O powstaniu rasy opowiadają także liczne legendy. Według jednej z nich, przodkami Maine Coon była dzika kotka ze stanu Maine i szop, co miałoby tłumaczyć charakterystyczny wygląd kotów - puszysty ogon i najbardziej popularne umaszczenie.

W wyniku sterowanej selekcji stały się rasą nie tylko piękną, lecz przede wszystkim pożądaną z tego względu, że jej przedstawiciele przywiązują się do człowieka i – w porównaniu z innymi rasami kotów i innymi gatunkami zwierząt domowych – są bardziej towarzyskie i łatwiejsze we współżyciu. Kotki main coon są niezwykle troskliwymi matkami i odznaczają się niezawodnym instynktem macierzyńskim.

Maine Coon to kot półdługowłosy średniego typu orientalnego. Średnia waga dorosłego samca to 6 do 9 kilogramów, a samicy 3 do 5 kilogramów. Waga kotów Maine Coon sięga jednak często 11 kilogramów, a ich długość 1 metra. Okrywa włosowa składa się z dwóch warstw - podszerstka i włosów okrywowych. Ze względu na swoją budowę jest wodoodporna. Futro jest bardzo obfite na brzuchu i pośladkach, a na szyi układa się w charakterystyczną kryzę. U kotów tych dopuszczalne są wszystkie rodzaje umaszczenia, jednak najbardziej rozpowszechnione jest brązowe umaszczenie typu tabby.

Przez długi czas nie doceniano tego krzepkiego kota, którego traktowano jako pospolitego łowcę myszy na terenach wiejskich. Kiedy odkryto go w całej krasie i okazałości, bardzo szybko zdobył przychylność hodowców.